stangâ
G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 263.
v. a. stangare (l’uscio) || s. f. colpo di stanga.
Voxe vexiñe: stancâ; stanco; stand; staneutte; stanga; stangâ; stanghetta; stangon; stansa; stansin; stantuffo.