sò
(stòr. só)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 255.
agg. e pron, suo, sua, suoi, sue || avei do —, aver beni stabili, rendite || fâne de —, far delle sue solite scioccherie || stâ in sciâ —, star sostenuto o conservare il proprio decoro.
Voxe vexiñe: smontâ; smòrfia; smòrto; smuâ; snervâse; sò; so, sô; soâ; soarfa; soarê; soavitæ.