intrâ
LIGU.RE

còrno

(stòr. corno)

G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 90.

s m. corno || — de l’abbondansa, cornucopia || lavata de còrne, lavata di capo, rabbuffo || no capî un —, non comprendere un’acca || no vai un —, non valer un fico || rompî e còrne à un, fiaccar le corna a uno, rompergli la testa.

Voxe vexiñe: cornetti; cornetto; corniöla; cornixe; cornixon; còrno; cornuo; coronâ; coroña; corpacciâ; corpettin.