bruttâ
(stòr. brûttâ)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 55.
v. a. bruttare, imbrattare, lordare, insudiciare, insozzare, sporcare; fare i suoi agi, cacare || —se, v. r. bruttarsi, sporcarsi, lordarsi, insudiciarsi || —se e man, (fig.) mischiarsi in cose poco corrette, trattar con individui indegni.
Voxe vexiñe: brusco; brustia; brustolî; brustolin; brustolio; bruttâ; bruttessa; bruttetto; brutto; bruttô; bruxâ.