bonòmmo
(stòr. bonommo)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 50.
s. m. buonuomo, persona dabbene || (fig.) semplicione, minchione.
Voxe vexiñe: boña; bonnadonna; bonaman; bonn’anima; bonne; bonòmmo; bon paccion; bonpresso; bonservî; bontæ; bontempon.