intrâ
LIGU.RE

amandoa

(stòr. amándoa)

G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 15.

s. f. mandorla || — sciaccæla, mandorla premice, spaccarella || — in erbu o fresca, cátera, caterina.

Voxe vexiñe: amâ, ammâ; amabilitæ; amaeta; amaeto; amalgamâ; amandoa; amandoeta; amandoin; amannaman; amante; amantiggi.