intrâ
LIGU.RE

subornaçion

(stòr. subornaziōn)

G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 760.

  • s. f. Subornazione: Il subornare, L’indurre altrui a mal fare.

Voxe vexiñe: sublimaçion; sublimitæ; subordinâ; subordinaçion; subornâ; subornaçion; subornatô; succa; succâ; succaen (amê); succao.