intrâ
LIGU.RE

roncâ

(stòr. rōncâ)

G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 664.

  • s. f. Ganciata: Colpo dato col gancio V. Ronca.

Voxe vexiñe: rompifeste; rompimento de testa; rompiscatoe; rompitesta; ronca; roncâ; ronda; rondana; rondanin; rondaniña; rondezzâ.