magnuscon
(stòr. magnûscōn)G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 486.
- s. m. Brancicone: Che brancica tutto e tutto vuol toccare.
Voxe vexiñe: magnifico; magnin; magniscarco; magnòlia; magnuscâ; magnuscon; magoâ; magon; magro; magron; maiâ.