incannatua
(stòr. incannatûa)G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 435.
- s. f. Incannatura. T. tessit. L’atto e Il resultato dell’incannare.
Voxe vexiñe: incamminâ; incancrenîse; in cangio; incannâ; incannaixe; incannatua; incannellâ; incantâ; incanteximo; incantonâse; incantou.