intrâ
LIGU.RE

impunitæ

(stòr. impûnitæ)

G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, pp. 433–434.

  • s. f. Impunità: Esenzione da pena, accordata da chi ha potestà di punire.
  • Piggiâ impunitæ; Pigliar impunità: Manifestare al Magistrato i complici d’alcun delitto, onde procurarsi lo scampo della pena.

Voxe vexiñe: improvisâ; improvvisata; improvisatô; impugnâ; impugnatua; impunitæ; impurto; imputâ; imputaçion; imputou; in abbandon.