destonâ
(stòr. destōnâ)G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 309.
- v. n. Stonare, Stuonare ed anche Distonare, ma meno usato: Uscir di tuono, Esser fuor di chiave; che anche dicesi Cantar falso.
Voxe vexiñe: destinaçion; destituî; destituçion; destomagâ; destomagoso; destonâ; destonaçion; destornâ; de strangoggion; de stranio; destrascio.