derrea
(stòr. derrëa)G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 301.
- add. femm. Ultima: Mi son a derrea; Io sono l’ultima.
Voxe vexiñe: derogâ; derollâ; de ronsa (andâ); de ròtolo (andâ); derê; derrea; deruâ; deruo; de sà; desabigliê (in); desabitou.