cannonçin
(stòr. cannōnçin)G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 176.
- s. m. Cannoncino. T. stamp. Carattere minore del Cannone.
Voxe vexiñe: cannie; canniou; cannocciale; cannon; cannonâ; cannonçin; cannonê; cannonea; cannonetto; cannonezzà; cannonezzamento.