intrâ
LIGU.RE

ben fortunou

(stòr. ben fortûnôu)

G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 127.

  • add. Ben fortunato, Benavventurato, Benavventuroso, Felice.

Voxe vexiñe: benefattô; beneficâ; benefiçiâ; benestante; ben fæto; ben fortunou; beneitin; beneitossæ!; beneixî; beni; beniamin.