armònica
(stòr. armonica)G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 70.
- s. m. Armonica. Voce dell’uso. Strum. da suono assai noto.
Voxe vexiñe: armistiçio; armoassa; armognin; armon; armonia; armònica; armonizzâ; armou; arneise; aro; à ròllo (mette).