intrâ
LIGU.RE

ammoniaca

(stòr. ammonìaca)

G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 42.

  • s. f. Ammoniaca. T. chim. Alcali composto d’idrogeno e d’azoto, d’un odor forte suo proprio.

Voxe vexiñe: ammobigliâ; ammoccâ; ammoinâle; ammolletta; ammonî; ammoniaca; ammoniçion; ammorbidî; ammortâ; ammortizzâ; ammortizzaçion.