intrâ
LIGU.RE

abbrutio

(stòr. abbrûtïo)

G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 8.

  • add. Abbrutito: Reso stupido, insensato, fatuo V. Abbrutîse.

Voxe vexiñe: abbrigoelâ; abbrivâse; abbrivo; abbrummou; abbrustolî; abbrutio; abbrutîse; abbugnou; abborrascou; abdicâ; abdicaçion.