bugattâ
(stor. bügattâ)G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, p. 71.
- Burattare, abburattare, cernere la farina col buratto.
Voci vicine: boffuo; boga; bugâ; bugaixe; bugatta; bugattâ; bugattiña; bugatto; boggî; boggibreiga; boggeu.