ærbo
(stor. ærbu)G. Olivieri, Dizionario genovese-italiano, Giovanni Ferrando 1851, p. 7.
- Albero. Fâ l’ærbo, far querciuola, o querciolo. Dicesi lo star ritto col capo in terra e con le gambe alzate, quasi mostrando di essere una quercia.
Voci vicine: æguou; ængo; æña; ænin; ærba; ærbo; ærze; ærzua; ætte di pesci; affallâ; affangottâ.