ròsto
(stor. rosto)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 231.
s. m. arrosto || fâ bruxâ ò lasciâ seccâ tròppo o —, fare o lasciare rinsecchire l’arrosto || mòlto ò tutto fumme e pöco —, molta parvenza e poca sostanza || sciô de —, fior di roba, cosa eccellente || o l’é un —, è una ciarpa, una bégola, uno scarto, ed anche una persona malescia.
Voci vicine: rostia; rosticciera (a gaz); rosticciere; rosticcieria; rostio; ròsto; rotaia; rotiña (aveighe a —); ròtolo; rotta; rottammi.