infatuâ
(stor. infatûâ)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 147.
v. a. infatuare || —se de qc., andar matto per qc.
Voci vicine: infamitæ; infançia abbandonâ; infangâse; infangottâ; infastidio; infatuâ; infatuou; infedeltæ; infeliçe; infeliçitæ; infenoggiâ.