fòrte
(stor. forte)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 123.
s. m. forte || into — da stæ, nel cuor dell’estate || agg. e avv. forte || — comme l’axou (fig.), debole come una cannuccia || — comme un töo, forte come un Ercole.
Voci vicine: forsâ; forsaddo; forse; forsê; forselluo; fòrte; fortessa; fortificâ; fortificaçion; fortô; fortunin.