bruttô
(stor. brûtô)G. Frisoni, Dizionario moderno genovese-italiano e italiano-genovese, A. Donath 1910, p. 55.
s. m. sudiciume, lordura, spórcizia || vigliacco, codardo, vile || patî o —, insudiciarsi facilmente (detto di stoffa chiara).
Voci vicine: brustolio; bruttâ; bruttessa; bruttetto; brutto; bruttô; bruxâ; bruxabòschi; bruxeuia; bruxô; bruxou.