stangon
(stor. stangōn)G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 747.
- s. m. Stangone: Stanga grande.
- Bastracone, Fantonaccio: Uomo grosso e forzuto, ma poltrone e disutile.
Voci vicine: stanco; staneutte; stanga; stangâ; stanghetta; stangon; stansa; stansieta; stançin; stansiolin; stansioña.