insubordinaçion
(stor. insubordinaziōn)G. Casaccia, Dizionario genovese-italiano. Seconda edizione accresciuta del doppio e quasi tutta rifatta, Tip. di G. Schenone 1876, p. 448.
- s. f. Insubordinazione. Voce dell’uso: La qualità di chi è insubordinato; Mancanza di subordinazione.
Voci vicine: instrumentaçion; instrumentou; instruttivo; instruttô; instruttòria; insubordinaçion; insubordinou; insugâ; insultâ; insulto; insuperbîse.